The AI Con: een aanrader, maar geen gemakkelijke boodschap
19 augustus 2025
Deze zomer las ik The AI Con van Emily M. Bender en Alex Hanna. Ik hoopte op toegankelijk en onderhoudend leesvoer en dat is het zeker. De auteurs schrijven je rechtstreeks aan en zijn duidelijk gedreven om hun lezers te informeren, met een aangename en vlotte stijl. Dat Cory Doctorow een paar keer opduikt, verraste me dan ook niet: zijn schrijfstijl spreekt me evenzeer aan.
Zo aangenaam de schrijfstijl, zo ongemakkelijk de boodschap. We zijn ons in toenemende mate bewust van de keerzijde van AI: auteursrechtschendingen, bias, buitensporig energieverbruik, onbetrouwbare resultaten, en het vervangen van gekwalificeerde professionals door goedkope, generieke oplossingen. En toch blijven we deze tools gebruiken, met de belofte dat het allemaal beter zal worden.
Bijzonder interessant vond ik de – terechte – ontmaskering van het onderscheid tussen AI-boosters en AI-doomers. Vaak worden die als elkaars tegenpolen gepresenteerd: van ‘AI leidt tot utopie’ tot ‘AI leidt tot dystopie’. De auteurs betogen echter dat beide kampen eigenlijk dezelfde kant van de medaille zijn: ze overschatten allebei het potentieel van AI, en van grote taalmodellen in het bijzonder. GPT 5.0, anyone?
Het meest uitdagende is wellicht wat je als individu met dit alles aanvangt. Ik gebruik zelf AI-visuals (zoals je misschien al gemerkt hebt) en schakel soms AI-agenten in. Het boek pleit dan ook voor handhaving van bestaande en eventueel nieuwe regelgeving als een van de meest concrete antwoorden op de richting die Big Tech uitwil. Dat is iets wat ik kan onderschrijven, zeker in het licht van de aanhoudende kritiek op ‘overregulering’ in Europa. Als er al iets is, is het dat we waarschijnlijk te weinig handhaven, niet te veel.
The AI Con is een boek dat je aan het denken zet, en dat ik zonder voorbehoud kan aanbevelen. Liefst zelf lezen trouwens, niet samenvatten via een AI-podcast…